Moeilijk is het, als iets zichtbaar wordt en toch nog niet gezien kan worden.
Moeilijk is het, als gevoeld wordt wat de oorzaken kunnen zijn van een beweging, en men kan de beweging nog niet maken.
Triestig is het, als de woorden nog niet willen komen, omdat de uitleg nog niet vatbaar is voor begrip.
Pijn in het hart veroorzaakt het, als men zijn Wezen herkent, doch de andere afkomst niet mag verloochenen.
Daarom is de weg soms moeilijk.
De weg die langs de afgrond gaat, is in het mensenleven het moeilijkste stuk van de weg, omdat het pas smal is en de zekerheid nog steeds niet de zekerheid is van het licht, is de afgrond steeds nabij.
De afgrond is als een gapende wond, die steeds opnieuw open kan gaan, en waar men in kan verdwijnen.
Doch de stappen op het smalle pad, moeten juist de zekerste stappen zijn van alle stappen, omdat men, als men op het smalle pad zijn stappen niet zeker zet, verloren gaat.
Daarom: wees niet treurig, als de veranderingen nog niet kenbaar gemaakt kunnen worden.
In de veranderingen die zich nu in de komende eonen zullen voltrekken zal er in de mens een vlam gaan branden.
Het menselijke bewustzijn is tot op heden gericht op materie, op stof, op het water, de emotie; nu zal het menselijke bewustzijn gericht gaan worden op het vuur.
Gericht zijn op het vuur geeft een andere gedrevenheid in de mens dan gericht zijn op het water.
Het water is een harde kracht, en tegelijkertijd ook een zachte kracht.
Het water kan versluieren,
het water kan toedekken,
het water kan laten verdrinken.
Daarom is de mens toch gehecht aan het water, want het vuur kan niets versluierd laten.
Het vuur is beweging maar ook het water is beweging, doch de bewegingen van het water zijn de oeroude bewegingen, die in de menselijke bodem vibreren.
De bewegingen van het vuur kent de mens in zijn vorm nog niet, omdat de vorm aan het water verwant is, en niet aan het vuur, zal de vorm zich moeten herzien.
Het vuur is de kracht van de beweging, het vuur is het hart.
Het hart dat opengaat, zal in beweging willen zijn.
Dit is waar de mens zich op zal moeten richten in de komende tijd.
De kracht van de beweging, altijd de voortbeweging, niet de beweging van het water, die oeroude beweging, maar de beweging van het nieuwe.
De beweging van het nieuwe is een andere beweging, omdat de kracht die in de beweging schuilt, een kracht is die oplaait en weer stilvalt.
Steeds opnieuw zal de kracht oplaaien en weer stil vallen.
Dat is het nieuwe in de mens.
Dat is wat de mens van nu nog niet kan toelaten in zijn vorm, omdat de mens gericht is op de oeroude beweging van het water, de steeds voortgaande beweging van het water, is de mens de beweging van het vuur vreemd.
Nu is in de mens, het oplaaiende vuur sterk zichtbaar, alleen: het vuur wordt in de negatieve vorm naar buiten gebracht omdat het lang is moeten blijven smeulen, en het water, de oeroude kracht, er zich onder bewoog.
Deze beweging is als een moederschoot.
De beweging van het water is als de beweging van de geboorte, steeds een duwende beweging.
De beweging van het vuur is als de beweging van een pijl. Dàt is het verschil.
Bron: Mária Hillen
