Jezus de Christus was een Verlicht mens. Een Avatar, een Gezondene Gods die over buitengewone vermogens beschikte door zijn Verlichte staat. Wanneer Hij had gewild, kon Hij heel gemakkelijk de kruisiging afwenden. Toch wilde en kon Hij die vermogens niet gebruiken want Hij wilde en moest Gods Wil uitvoeren én daarmee de profetieën laten uitkomen. Dit vertrouwen werd van Hem gevraagd en zo gebeurde het.
Iemand die op weg is naar Verlichting, wordt geconfronteerd met verschillende vormen van lijden en pijn die zich tijdens de verschillende stadia van zijn tocht naar de allerhoogste top als Verlichte Ziel zullen openbaren.
Tijdens deze tocht op het universele Pad vindt het heilige proces van de Transfiguratie plaats: de Nieuwe Mens die geboren wordt in de oude mens, die tezelfdertijd wordt afgebroken. Als de machtige feniks rijst de Nieuw Geborene op in de as van het oude. Deze tocht naar het Licht, deze Transfiguratie van de mens tot de Verlichte Mens die via de Opstanding God heeft gevonden en met Hem en in Hem terugkeert, is een wereldgebeurtenis die we Gnostisch zullen moeten vatten. Het is een opoffering van het lagere zelf (de oude mens) om het Ware Zelf, de Christusvonk, in ons hart te laten opbloeien en die al het werk zal doen om de uiteindelijke Hereniging met God tot stand te brengen.
Het Ware Zelf zal met de hulp van de Geest het ego ontdoen van al zijn gehechtheden, verlangens en karmische belastingen en emotionele, mentale en zelfs psychische blokkades. Een hele waslijst, maar wel nodig want zei Paulus al niet dat “vlees en bloed kunnen geen deel krijgen aan het Koninkrijk van God; het vergankelijke deel krijgt geen deel aan de onvergankelijkheid”. [1Kor. 15:50-58].
En dus zal eerst al het vergankelijke, het sterfelijke in de mens moeten worden ontdaan van al zijn banden met de vergankelijke wereld. Het ego wordt gestript van al zijn gehechtheden: het ego wordt “gekruisigd” en gaat “dood” naar zichzelf. Hoewel dit geen fysieke dood is, wordt de pijn wel degelijk gevoeld.
Voor het ego, voor de persoonlijkheid die ervoor kiest om zijn ziel de gelegenheid te geven het Pad te bewandelen en op te staan, is dit een hele bevalling. Een zware en pijnlijke bevalling die slechts kan worden gedragen door devotie en een volslagen overgave aan God’s Wil.Want de mens is een ‘product’ van deze wereld en dus zijn de lichamen van de mens gebonden aan deze wereld. Degene die werkelijk het korte Pad van terugkeer naar Gods Koninkrijk wil gaan en begrijpt wat de voorwaarden zijn, weet dat hij alles los zal moeten laten en achterlaten.
Dit is de tweede vorm van lijden en pijn die de kandidaat van de goddelijke Mysteriën zal dienen te ondergaan. En dit is een geheel andere pijn die de gewone mens ongetwijfeld wel eens heeft ondergaan tijdens zijn leven voordat hij spiritueel ging zoeken.
Maar dit is nog niet alles; de kandidaat die dit ondergaat en daarmee almaar leger wordt, d.w.z. een steeds kleiner ego en een almaar zwakkere kleine eigen wil, zal daarentegen gevuld worden met Geest. De Geest daalt in, omdat de weg hiervoor wordt vrijgemaakt in het hart. De Geest krijgt daardoor de ruimte om zich uit te drukken in het lichaam zonder belemmeringen van de persoonlijkheid, ten behoeve van de heling van al het leven op aarde. De lege mens wordt een instrument voor goddelijkheid en wordt meer en meer geïnspireerd door Geest. Een nieuwe persoonlijkheid wordt geboren die zich almaar krachtiger gaat manifesteren in de uiterlijke wereld.
Een nieuwe mens krijgt gestalte, die zich zal gaan toeleggen op de Werken Gods om de mensheid te helpen en te wijzen op dezelfde Gang naar God. De Geest/inspiratie in hem zal het mogelijk maken Licht door te geven naar hen die dit vragen en dit kunnen dragen.
Deze nieuwe mens zal de boodschap willen uitdragen en zal zoeken naar andere harten die geïnteresseerd zijn om die boodschap, de Roep van God, te willen ontvangen. De ware discipel gaat op weg om te vissen naar zielen. Dit is een feit en heeft een esoterische en wetenschappelijke achtergrond. Een dergelijk discipel is in staat díe mensen aan te trekken die hongeren en dorsten naar de Levende Waarheid die deze discipel kent en in zich weet.
Echter, tijdens dit werk, tijdens het uitdragen van de Waarheid, zal de discipel een strijd met de duistere krachten van deze wereld moeten aangaan. Want die zullen niet zo gemakkelijk een mensenziel laten gaan die eerst gebonden was aan deze wereld en als zodanig één van de soldaten van de duistere krachten was, als die wordt gegrepen door de boodschap, het Licht vindt en overloopt om aan deze krachten te ontsnappen, om aan deze wereld te ontsnappen en zo verlossing van de ziel te bereiken.
De ontvankelijke ziel zal antwoorden door de rijpheid van deze ziel ondanks het verzet van het ego die onherroepelijk ook naar boven zal komen. Beide responses ontstaan door het hernieuwde magnetische veld van de ware discipel via zijn verbondenheid met de Gnosis. De niet ontvankelijke ziel echter zal geen antwoord kunnen geven waardoor het ego krachtig zal gaan tegenwerken.
Deze discipel zal daarom worden gedwarsboomd door vele mensen. Het kan niet anders, als een natuurlijk gevolg van de veranderingen die in hem plaatsvinden en hij zal zwaar worden geattaqueerd door de duistere krachten die nog eens extra worden gemobiliseerd. En die tegenstand is niet min. Zeker in het begin waar de vermogens van de discipel nog niet zo volkomen zijn gevormd dat ze goed verweer hebben, zal hij vaak het onderspit delven. En met de grootste pijn van frustratie zal hij uitroepen: “De mens heeft geen belangstelling voor de Waarheid. De mens kan niet antwoorden op de Roep”.
De discipel die deze strijd aangaat, kan dit doen door de Liefde die in zijn hart aan het groeien is van de Geest die een huis zoekt in zijn eigen hart. Die Liefde is het vuur die hem deze strijd laat voortzetten ondanks alle opofferingen, beproevingen en tegenslagen.
Het was al gezegd in Genesis: “Omdat je hebt geluisterd naar je vrouw en hebt gegeten van de boom die ik je had verboden, zal de grond vervloekt zijn omwille van jou! Zwoegend zul je van hem eten, alle dagen van je leven. Distels en doorns zal hij voortbrengen, met veldgewas moet jij je voeden. In het zweet zul je werken voor je brood tot je terugkeert naar de grond, waaruit je bent genomen….” [Gen. 3:17-19].
En die Liefde doet pijn. De strijd is pijnlijk en in het begin lijkt deze vrij ongelijk: kijk in de bijbel hoe Jezus wordt geslagen, bespuwd en geminacht door de onwetende mens die Hem niet begrijpt, maar die woedend wordt door de magnetische kracht van Jezus. Dit nu is de derde soort pijn die de ware discipel ondergaat, en zál moeten ondergaan. De pijn van vernedering, van frustratie, soms ook van lichamelijke pijn, maar vooral een geestelijke pijn door de opoffering en de ondergang van het kleine zelf ten gunste van God en de aanrakingen van Zijn Liefde.
‘St. John van het Cross’ beschrijft dit heel treffend:
“Zo zoet voelt de diepe verrukking van de aanrakingen van Gods hand dat slechts één ervan al meer dan voldoende is als beloning voor al het leed in het leven, hoe vaak dit hem ook trof.”
[uit de Dark Night of the Soul]
Dit is een derde soort lijden en pijn die de kandidaat zal ondergaan en die hem klein maakt. In feite die hem klein moet maken.
Tenslotte: deze derde soort pijn wordt enige mate verzacht als de Geest steeds verder indaalt en het ego zich meer terugtrekt, wanneer die Geest zich gaat manifesteren als een machtige onpersoonlijke Liefde naar de gehele mensheid. Die Liefde wordt alomvattend en zoekt een uitweg naar de collectieve ziel van de mensheid.
De discipel zoekt en verbindt zich met God, de Schepper van hele werelden en ziet het kwade en het goede in de mens als één geheel.
Die discipel wordt één met God en krijgt te maken met een Liefde die hij ontvangt en doorgeeft die accepterend en gevend is en niets hoeft te ontvangen omdat Goddelijke Liefde zelfdragend is. Deze discipel wordt ook één met de collectieve ziel van de mensheid die in wezen allemaal kleine aspecten van God zelf zijn.
De directe belaging blijft en hij wordt tevens geconfronteerd met de onwilligheid van de mensheid als de persoonlijkheid die de barrière vormt naar het hart. Jezus en iedere discipel zal altijd de vrije wil van de mens respecteren. Hij mag niets forceren en als zodanig mag hij ook geen weerstand bieden aan wat de mens met hem van plan is. Zijn Liefde wordt Compassie vanuit zijn één zijn met God. Deze Compassie die door de onwetende mens niet kan worden begrepen en daardoor verkeerd wordt uitgelegd, is een heel pijnlijke. Het is een grote pijn van de ziel die gevoeld wordt tegen alle Waarheid in. Geest zelf wordt nu geconfronteerd met de weerstand ondanks het bieden van Liefde.
Dit is de vierde soort pijn die door-echoot door het hele universum. De Universele Ziel krijgt geen mogelijkheid om in te dalen in de collectieve ziel van de mensheid omdat het wordt geblokkeerd door het onwillige kleine zelf. Hemel op aarde kan worden gevestigd door al die zielen die dit zouden willen aanvaarden, maar die door het collectieve ego en het kwaad op aarde geen kans krijgen zich te manifesteren.
“Heer, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen”.
Dit lijden en de pijn van Liefde van Jezus is de pijn van een onbeantwoorde Liefde die elke Ware discipel uiteindelijk zal leren ondergaan. Hij zal het moeten ondergaan om dezelfde weg te bewandelen als Jezus.
Al het lijden en de pijn van Jezus waren zwaar en verschenen in verschillende gradaties. De lichamelijke pijn was maar kinderspel vergeleken met die andere pijn die Hij leed om de weg voor te bereiden voor de mens die zijn voorbeeld kan volgen om Verlossing te bereiken.
