De mens heeft zijn eigen drievuldigheid:
1. De mens van stof bestaande uit verschillende lichamen vibrerend in de illusieachtige dualiteit.
2. De ziel, de lipika die als een ballon om de dualistische mens heen is gedrapeerd, als omhulsel, als begrenzing van de aura. De mens en zijn ziel zijn altijd in beweging, in actie, ze zijn onafscheidelijk bezig het drama van de mens op het fysieke vlak vorm te geven en uit te spelen.
3. De geest als oerbeginsel van de mens, een soort goddelijk atoom dat huist in het hart van ieder mens. Het is het enige element van de hele mens dat werkelijk goddelijk is maar het is niet actief; het slaapt.
De geest is de schepper van de ziel/lipika om zich te kunnen uitdrukken op het zielenvlak, en de ego-persoonlijkheid is weer de schepping van de ziel op het fysieke vlak.
De ziel is dus als het ware de intermediair tussen de fysieke mens en de geest en dat is ook letterlijk zo. Elke impuls van buiten de mens gaat via de ziel/lipika die er voor zorgt dat deze impuls de mens bereikt. Aan de andere kant is de ziel tevens de beschermer van de mens tegen die impulsen die teveel zouden ingrijpen bij de mens zelf. De ziel is als het ware een zeef; ze houdt sommige impulsen tegen, anderen weer laat zij door en bezorgt ze een juiste plaats binnen het stelsel van de mens. De ziel is één keer geschapen door de geest en heeft dus begin en einde; ze zal ooit een keer verdwijnen. In de tussentijd is de ziel de enige die incarneert en altijd blijft bestaan. Zij blijft dus voor een héél lange tijd onsterfelijk tot het moment dat de ultieme pelgrimstocht begint en de ziel zich samen met de mens opmaakt om te versmelten met geest. De tocht kan soms miljoenen jaren duren. Al die tijd blijft de ziel intact en onsterfelijk, incarnatie na incarnatie en blijft onveranderlijk, want het heeft geen boodschap aan de wetten van de stoffelijke fysica. Deze ziel kan niet fysiek worden gelokaliseerd ergens in het hoofd. De ziel is het grote Lichtlichaam van de mens en dus uiterst subtiel.
De geest daarentegen, was er altijd al, en zal altijd blijven bestaan tot in de eeuwigheid. De geest kent geen begin, noch einde. De geest is de drager van alle goddelijke kwaliteiten van de mens. Het is als een zaadje dat als het ware nog moet uitbotten opdat die goddelijke kwaliteiten een keer ten toon gespreid zullen worden. Het is de fysieke mens die hierop het antwoord levert: ja of neen.
Wat of wie incarneert er? Niet de mens als mevrouw X of meneer Y in een vorig leven. Die mens was en is slechts tijdelijk voor de termijn van het stoffelijke leven.
Bij iedere incarnatie verschijnt er weer een nieuwe mens die geschapen is door de ziel (zij het alleen het ego en diens persoonlijkheid). Deze nieuwe mens krijgt het bewustzijn van de vorige bewoner van het menselijke stelsel. Hij wordt behept met de problemen, fouten, maar ook met het bewustzijn dat de vorige mens in de vorige incarnaties heeft vergaard. Deze nieuwe mens kan dus geluk hebben of pech; hij weet het niet…
Waarom verschijnt de mens nu op aarde; wanneer is er opnieuw een incarnatie en wie of wat incarneert er nu: welnu, datgene dat incarneert, is het karma. Het vergaarde karma is het enige dat de ziel ertoe drijft om weer te incarneren want dat karma moet worden weggewerkt; ingelost opdat de weg omhoog, naar de goddelijke mens, ooit eens kan beginnen. En zo komen we op het uiteindelijke doel van de mens:
de terugkeer naar de oorsprong en het zich voorbereiden hierop.
Het hele leven op aarde is slechts de aanloop tot die pelgrimage. Het hele drama is slechts karmisch belast en is een farce vergeleken met de uiteindelijke tocht omhoog. Dat is wat telt, niet het leven op zich.
De geest ziet niet eens de dualiteit van dit stoffelijke leven. Het merkt er niets van…
De geest staat er ver boven, die het beschouwt als een droom. Waarom zou de geest dan moeten reïncarneren? De ziel doet al het werk om de mens zover te brengen dat deze de Roep gaat horen en niets meer doet dat hem kan hinderen om die weg, het goddelijke pad ook te gaan!
Bron: Rudolph Berger
