Binnen de Gnostieke Wijsbegeerte wordt regelmatig gesproken over de spiegelsferische krachten en hoe je daar het minste last van kan hebben op je geestelijk af te leggen Pad.
Opvallend daarbij is dat een ware Gnostieke Broederschap zich daarbij onthoudt van elke methodiek.
De naar geestelijke verlichting zoekende mens kan zich dan afvragen wat er dan overblijft; het wordt zo wel een kale bedoening, dat geestelijke Pad, die spirituele weg!
Maar dat zijn juist de kenmerken van de Gnostieke Broederschappen. Zij vallen niet op door speciale gewaden, door gezang en gedans, door walmen wierook en mantrisch gechant. Sterker nog: al deze festiviteiten dienen de aardse en de boven-aardse krachten, de krachten der magie die steeds zowel een witte als een zwarte kant hebben, en waarbij die kanten sterk aan elkaar verbonden zijn. Je kunt dat waarnemen wanneer volgelingen van zo’n organisatie het met elkaar aan de stok krijgen of wanneer er een scheuring dreigt; onmiddellijk zullen zwart-magische of op z’n minst liefdeloze verwensingen naar elkaar toezonden worden. Logisch allemaal, want die donkere velden vormden immers altijd al hun gezelschap.
Een zwarte broederschap kent witte magie voor zichzelf, en een witte broederschap kent zwarte magie voor de anderen.
Beiden zijn dus schadelijk voor de gnosis-zoekende mens. Laten we – om het een en ander te vereenvoudigen - even denken aan de gnostieke interpretatie van het kruis. De horizontale dwarsbalk is het bewustzijn waarin, waarop en waarmee jij nu leeft.
Al zoekende zwalk je van rechts naar links en vice versa. En steeds heb je ‘iets’ gevonden. Je nestelt je daar op een plekje en je zal deze trachten te verdedigen. Zo ontstaan de godsdienstige instituten. Of je gaat haar cultiveren met de meest fantastische en creatieve vermogens die tot jouw beschikking staan.
Het goede en het kwade bevinden zich elk aan een zijde. Het kwade neigt naar nóg meer kwaad en zal haar uiteinde zoeken, maar het goede zoekt naar nóg meer goed en zal ook haar uiteinde zoeken. Beide zijn ze bevredigend voor de Ikmens en zullen ze te allen tijde in stand worden gehouden.
Wij gaan daar - als gnostieke pelgrims - niet mee in discussie want we doen allemaal mee. Maar misschien is het énige onderscheid dat de gnostieke pelgrim kenmerkt, dat hij weet dat het geen zin heeft!
Dat hij weet dat de geestelijke verlichting zich niet bevindt op die dwarsbalk. En dan, niet eerder, begint dus de ‘kaalslag’. Innerlijke onthechting zal een aanvang nemen. De gnostieke pelgrim is een echte afvallige! Hij kan ook niet anders want een onrijpe vrucht kan niet van de boom afvallen, alleen een rijpe vrucht is een afvallige.
De boom gaat hij niet bekritiseren, want ook die heeft hem eens gevoed. Maar hij, de pelgrim, is vol, hij is ervaringsvol, hij is afvallig. Hij laat zijn godsdienst varen want deze is een vormen- en lippendienst. Hij begint het Woord des Levens te begrijpen welke hem zegt dat het zijn Ikwezen is, welke hem voortdurend bedriegt en doet dwalen.
De pelgrim begeeft zich dan naar het Nulpunt, het midden van het kruis. Daar, in de ledigheid die vol is, de Volledigheid, daar, en echt nergens anders, daar vindt hij de weg omhoog. Daar vindt hij de stam waarmee hij zich in de aarde kan planten en zo omhoog kan reiken. Op de dwarsbalken is hem deze optie al eens vaker aangeboden! Want deze oerkennis is er ook binnen de spiegelsferische machten. Hoe weet je nu wat spiegelsferisch beladen is en wat niet?
Het antwoord is niet eenvoudig. Daarom is het Pad der bevrijding zo moeilijk begaanbaar voor velen. Doen we toch een poging, dan zouden we moeten zeggen dat er van een ‘spiegelsferische belading’ enkele kenmerken bestaan waarvan we er hier enkele noemen:
- er is sprake van een persoon die jou ‘de weg’ meent te moeten aanwijzen; volg je zijn of haar instructies niet dan volgt een veroordeling in de vorm van kritiek, afwijzing of bedreigingen.
- er is sprake van een machtshiërarchie. Hoe hoger men zich bevindt in die hiërarchie, hoe zwaarder zijn of haar woord weegt.
- er is sprake van een arsenaal aan richtlijnen, technieken en methoden, er wordt dus veel ‘actie’ gevraagd. Dat kan variëren van fysieke tot geestelijke oefeningen tot het trachten anderen ‘tot bekering’ te brengen.
Het spreekt dus vanzelf dat krachtvelden welke zich níet bedienen van spiegelsferische krachten zich óók niet bedienen van bovenstaande voorbeelden. De Gnostieke Broederschappen passen in die rij. Uit de wereldhistorie komen ons de namen tegemoet van grote geesten, die ons met hun heilige geschriften de Weg wensten uit te leggen welke tot ware bevrijding moest leiden.
Krishna, Boeddha en Christus vormden componenten van de keten der Gnostieke broederschappen. Maar helaas! Hun heilige woorden werden door de mens gecultiveerd, mensen traden op in hun plaats en de massa begon hén te volgen.
Riten en instituten vormden muren rond de oorspronkelijke boodschappen. Een Bhagavad Gita, Dhammapada en Christelijk Evangelie kwam in handen van religieuze machthebbers die voor de mens probeerden te bepalen wat goed en wat niet goed voor hen was.
Het mag jou duidelijk zijn, beste broeder en zuster op het Pelgrimspad, dat daarom de gnostieke weg afgekeurd werd en wordt, dat haar pelgrims voor gek worden versleten, dat haar Lichtdragers gehoond worden en verketterd, alle eeuwen lang.
De gnostieke weg blijft daarom een riskante weg!
De liefde die zij predikt wordt door de wereld gewenst noch begrepen.
Wie geen ketter durft te zijn moet maar geen moeite steken in het bestuderen van de gnosis, tenzij het louter om intellectuele interesse gaat.
De naam Gnosis is geen etiket, noch een door de tijden heen ónbegrepen ketterij. harten. Zij, die deze waarachtige Gnosis kennen, in hun hoofd, in hun hart, in hun levenspraktijk, moge zij onze roep tot opwekking van deze Gnosis verstaan; opdat zij de fakkels van hun voorgangers die leefden en stierven in deze oergnosis verder dragen in eenheid en waarachtigheid.
De vlam der gnostieke keten verlichte uwe harten!
Bron: Orde van het Klassieke Rozenkruis
